De reis naar Bulgarije met Mission Possible

Soms begint een groot verhaal in een kleine ruimte.
De schaftkeet waar de gemeente van Strupets samenkomt zit vol. Mensen staan en zitten dicht op elkaar. Sommigen leunen tegen de muur, anderen zitten op eenvoudige stoelen. Het is warm en druk, maar niemand lijkt dat erg te vinden.
Voor in de ruimte staat Bojedar, de jeugdleider van de gemeente. Hij begint te zingen.
Zijn stem vult de kleine ruimte. Het lied gaat over vertrouwen in God. Even wordt het stil. Iedereen luistert. Over sommige wangen rolt een traan.
Tussen de mensen staan ook bezoekers uit Nederland. Mensen van Mission Possible, uit de kerk van Maassluis en een bouwteam uit Overijssel. Terwijl zij luisteren, zien zij iets van wat hier groeit: een kleine gemeente met een groot geloof en een grote droom.

Het begint met één vrouw

Het verhaal van deze gemeente begint jaren geleden met Maria, een Roma vrouw uit het dorp.
In haar leven leert zij Jezus kennen. Wat zij ontdekt kan zij niet voor zichzelf houden. Ze vertelt het Evangelie aan haar man Ivan. Samen beginnen zij te bidden. Hun gebed is eenvoudig maar diep: of God in hun dorp een gemeente wil laten ontstaan.
Langzaam begint er iets te groeien.
De eerste gelovigen komen samen in het huis van een voorgangersechtpaar. Zij staan in verbinding met Bishop Ivan, een van de sleutelfiguren in het werk van Mission Possible in Oost Bulgarije. Stap voor stap ontstaat er een kleine gemeenschap van gelovigen.
Vandaag bestaat de gemeente uit zo’n vijftig tot zestig mensen.

Samen in een schaftkeet

Omdat er geen kerkgebouw is, spaart de gemeente jarenlang om een eenvoudige schaftkeet te kopen. Die wordt tegenover het huis van de voorganger geplaatst. Hier komt de gemeente samen om te bidden, te zingen en het Woord van God te lezen.
Maar de ruimte is klein.
Soms zitten mensen zo dicht op elkaar dat er geen plek meer is. Dan moeten mensen weer naar huis omdat er simpelweg geen ruimte meer is.
Toch blijft de gemeente dromen.

De droom van een eigen kerk

Vijf jaar geleden leren wij als Mission Possible deze gemeente kennen. Tijdens een bezoek vertellen zij over hun verlangen: een eigen plek waar de gemeente kan samenkomen. Een plek waar iedereen welkom is.
Vorig jaar gebeurt er iets bijzonders. De gemeente koopt een stuk grond. Met hun eigen handen beginnen zij aan de fundering. In een arme gemeenschap als deze gaat bouwen langzaam.
De pastor neemt een extra baan en koopt van dat geld telkens weer bouwmaterialen.
Iedere steen is een stap van geloof.
De plek waar de kerk komt te staan is bijzonder. Het stuk grond ligt precies op de grens tussen de Roma wijk en de Bulgaarse wijk van het dorp. Voor de gemeente heeft dat diepe betekenis. Het wordt een plek waar mensen uit beide delen van het dorp elkaar kunnen ontmoeten.
De vrouw van de pastor droomt al verder. Ze wil rondom de kerk fruitbomen planten. Een tuin vol leven. Een plek waar kinderen spelen, waar buren elkaar ontmoeten en waar de kerk een open plaats wordt voor het dorp.
Haar ogen glimmen als ze erover vertelt.
Een kerk die niet alleen een gebouw is, maar een plaats van leven.

Mensen die willen bouwen

In diezelfde periode gebeurt er iets opvallends.
Tijdens een gesprek delen Jan en Anita van Camping De Klimberg een gedachte die al langer bij hen leeft. Tijdens een eerdere reis zagen zij een project in Slatina waar een kerk is gebouwd, waar onderwijs wordt gegeven en waar een gaarkeuken is ontstaan. Inmiddels is daar een levendige christelijke gemeenschap gegroeid.
Dat maakte diepe indruk.
Zou het niet mooi zijn om ergens zoiets te helpen bouwen?
Jan neemt contact op met een bouwteam uit Heemse en vraagt of zij mee willen naar Bulgarije om te kijken wat daar mogelijk is.
Afgelopen maart reizen zij naar Bulgarije en bezoeken verschillende plekken. Wanneer zij de gemeente in Strupets ontmoeten en de bouwplaats zien, herkennen zij meteen de mogelijkheid om hier samen te bouwen.
Het team besluit zich hiervoor in te zetten. Vanuit het team van Mission Possible Bulgarije krijgen zij de naam Nehemia Bouwteam Heemse.
In september 2026 hopen zij een grote stap te zetten. Dan willen zij beginnen met het metselen van de muren en andere bouwwerkzaamheden.

Mensen die willen helpen

Tijdens dezelfde reis worden opnieuw babyboxen uitgedeeld aan jonge moeders in kwetsbare omstandigheden. In het afgelopen seizoen hebben de gasten van Camping De Klimberg veel geld ingezameld om deze boxen mogelijk te maken. Daar zijn we enorm dankbaar voor.
Maar wanneer Jan en Anita de gemeente in Strupets ontmoeten en hun verhaal horen, worden zij diep geraakt.
Ze zien een gemeente die, ondanks armoede, al jarenlang spaart en stap voor stap bouwt aan haar droom.
Tijdens de reis nemen zij daarom een besluit. In het seizoen van 2026 wil Camping De Klimberg geld gaan inzamelen voor de bouwmaterialen van de kerk.
Daarnaast willen zij helpen bij het realiseren van de boomgaard waar de vrouw van de pastor van droomt. Een plek vol fruitbomen waar kinderen kunnen spelen, waar mensen elkaar ontmoeten en waar ruimte ontstaat voor onderwijs en gemeenschap.
Ook in het reisgezelschap zijn mensen uit een kerkgemeenschap uit Maassluis. Wanneer zij zien wat er groeit in Strupets en horen hoe de gemeente zelf al jaren bouwt aan haar toekomst, groeit ook bij hen het verlangen om te helpen.
Hun kerk heeft een diaconaal project en zij besluiten dat in te zetten voor het werk van Mission Possible. De gemeente uit Maassluis begint daarom met het inzamelen van geld voor de bouwmaterialen.

Samen bouwen aan Hoop

Zo komt er steeds meer samen.
Het begon met één Roma vrouw die ging bidden.
Met een klein groepje mensen dat samenkwam in een huis.
Met een gemeente die jarenlang spaarde voor een stukje grond.
Met een pastor die extra werkt om telkens weer bouwmaterialen te kunnen kopen.
En nu komen er steeds meer mensen bij.
Een bouwteam dat wil helpen bouwen.
Mensen van Camping De Klimberg die geld willen inzamelen voor de materialen.
Een gemeente uit Maassluis die besluit mee te dragen.
Stuk voor stuk kleine stappen.
Maar samen vormen ze iets groters.
Het lijkt geen toeval.
We ervaren het als Gods leiding. Alsof Hij zelf de lijnen van dit verhaal samenbrengt.
En terwijl Bojedar nog steeds zingt in de kleine schaftkeet, groeit er in Strupets al iets nieuws.
Niet alleen een gebouw.
Maar een plek waar mensen God leren kennen.
Waar kinderen spelen tussen de fruitbomen.
Waar buren elkaar ontmoeten.
Waar Hoop zichtbaar wordt in het dorp.
Steen voor steen.
Een kerk.
Geboren uit gebed.
Gebouwd in geloof.
En gedragen door Hoop.